Geheel gestressed en ruziënd arriveerden we te laat bij het dierenziekenhuis. Van de kattenkoffertjes konden we de tralies niet vinden. Dus we moesten de poezen door de stad de praktijk in dragen, ware het niet dat we die bakjes toch nog konden lenen. Til en ik hadden door deze reis bij binnenkomst beiden zo'n hartslag … Meer lezen over 178. De professor

De maandag brachten we zwervend door. In Amersfoort, het midden van het land, we konden niet ver afdwalen. Mijn vader reed ons rond van garage naar dealer. Bij een goudkleurig gebeuren (aërodynamisch als een biljartbal, maar dat hadden ze allemaal, toch was het wel een auto) bleven we treuzelen. Ook omdat mijn vader een prater … Meer lezen over 177. Goud

Het is weer weekend en Til en ik struinen garages af. Het valt niet mee om niets te kopen. Dat hebben we ons zelf op moeten leggen: eerst een nachtje slapen. We zijn al met moeite weggerend bij een verroestte kia pikanto. Nu willen we een daihatsu sirion. Waarom? Hij gaat nooit stuk, dus ze … Meer lezen over 176. Het rijdt

Auto's staan er natuurlijk om bekend, dat ze geld kosten, in aanschaf, onderhoud. Maar als je voor het genot van lekker spenden gaat, kun je je misschien nog beter richten op díeren. En dan gaat het nog niet eens om zoiets exorbitants als een beugel voor het gebit van je paard. Nee, ik heb het … Meer lezen over 175. Auto- en dierenbranche

We moesten bellen, de garage, voordat we zouden arriveren. Maar dat durfden we niet goed. We waren bang dat ze dan gevlogen zouden zijn. Nee, we gingen voor de verrassing. Tot in de puntjes zijn we voorbereid en zenuwachtig. We pikken mijn broer op. Met twee auto's stuiven we het terrein op, stappen snel uit, … Meer lezen over 174. Daar gingen we.

Nu de camper weer thuis is, willen we wat beter voor d'r zorgen. Dat ze niet langer dertigduizend per jaar hoeft. Alleen nog garage-loze dagen, uitstapjes, met hier en daar een verre reis. Wat overblijft is 20.000 km per jaar. Tillie zou dat fietsen kunnen, maar gelukkig kiezen we optie twee: een auto net iets … Meer lezen over 173. Autojacht

Het was een afternoon als alle andere. Clandestien en stilletjes op de bank: Warm binnen de vogels kijkend, de soorten tellend, babbbelend: Tot een aanzwellend gedonder ze stil legt. Nekjes gestrekt, oren gespitst. Er komen koplampen, als vanouds, de bocht omgescheurd, het is niet waar! Kom, onze koffers, neem jij de olifant mee! We gaan.

De bus die komt maar niet. Er is altijd wel een slangetje dat nog vervangen moet, een onverwachte vrije dag of een te laat geleverd onderdeel dat voor het uitstel zorgt. Ook het vanmiddag geplande welkom-thuis-feest is al afgelast, feestmutsen terug de kast in. Een lat relatie zonder t, dat houdt de boel wel heel … Meer lezen over 171. Busje komt zo

Of we even langskomen, bij de garage. Zodat we zelf kunnen bekijken hoe ons campertje er aan toe is. We hebben 'm al een paar weken niet gezien, en het gemis is niet mals. Dus, wel een beetje bang, komen we toch heel graag. Ons campertje is onze auto, daarom moeten we op de fiets. … Meer lezen over 170. Afstand

Toen ik vanochtend vroeg opstond en de bloedmaan wilde aanschouwen, liep ik door de mist in ons dorp. En dat was eigenlijk wel lekker, de afwezigheid van al te veel kleur. Alsof er een nieuwe fase aanbrak. Wit, grijs, zwart. Overzichtelijk, rustgevend. Het kleurenspel van onze camper is jullie ondertussen misschien bekend. In ons huis … Meer lezen over 169. Wit, grijs, zwart