185. Leven

De caroussel draait vlot haar wonderlijke rondjes. Al heel wat dagen ben ik bijvoorbeeld op mijn werk geweeest. Waar ik Mientje in haar rolstoel voortduw, over eindeloos rustige terreinweggetjes, en ik daar was laatst een meisje loos zing. Zo door mijn leven heen moet ik van mijn gezelschap meestal snel stoppen als ik zing, maar van Mientje moet ik juist door gaan. Anders vloekt ze alle zangvogeltjes de bomen uit. Dus ik pak mijn moment.

Zo nu en dan wandelt er iemand op ons af, zwenkend, tapdansend, schuin gebogen. Alles bestaat, en hier tieren we welig.

De zon nodigt ook uit om met de camper te jiven, hond en katjes mee. We slapen bij mijn vader, op de parkeerplaats van het oude klooster. De katjes starten samen met mij hun dag met een meditatieve rondwandeling in de kloostertuin, waar we een klankschalenconcert bijwonen.

Vandaag zijn twee van mijn lieve nichtjes jarig, de één is dood, al dertien jaar. De ander ligt in het ziekenhuis, nog een paar dagen voor ze weer thuiskomt. We gaan ze opzoeken, die supermeissies. Hun (en hét) leven vieren.

6 gedachtes over “185. Leven

  1. Ik moet altijd vreselijk veel moeite doen om een deuntje onder mijn filmpjes te krijgen, maar jij filmt de muziek er gewoon bij.
    Het volgende filmpje kun je dan zelf inzingen. Misschien kan Mientje de back vocals doen…

    Geliked door 1 persoon

  2. Jullie leven ten volle uit! Fijn om te lezen! Houden zo! Het klinkt wat plechtig, maar dat mag als je 82 jaar bent. En niet iedereen is het gegeven om het gewone van het leven zo leuk op te schrijven!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s