300. Tussendoor

Een feestelijke uitnodiging valt de brievenbus binnen. Puppie-kopjes larderen de randen. Of we maar snel eens aankomen voor de vaccinatie. Ik prik een woensdagmiddag, dan is Til ook vrij, kan ze helpen tillen.

We gaan, even snel de dieren-paspoorten nog. In de boekenkast. Nee. Administratie-laatjes, die niet meer open gaan zo vol, harder trekken, dan lukt het, maar nee. In de camper. Nee. Dan maar zonder. “Ruby, we gaan, trek je schoenen maar vast aan!” Weer een nee. “Doe maar lekker je lichtjesschoenen, en even plassen!”. “Ik blijf thuis!” roept ze.

Lucius is ondertussen zelf in zijn reismand gaan liggen, ik klik zijn tralies snel de gaatjes in. Tarquinius is vermomd als traptrede, mijn zoektocht korter nu. Wanneer hij tegenstribbelend zijn mandje in gevouwen wordt en de tralies dicht ziet klappen, plast híj wel, zijn blaas leeg en zijn lange wintervacht vol. Geen tijd meer om te verschonen. Snel nog wel even Ricky’s billen wassen; op zijn corona-lange witte haar blijft nog wel eens wat zichtbaar achter. We gaan! Ruby wil persé een katje dragen, ook al mag het niet, anders blijft ze zeker thuis. Met zijn zessen in de hal nu, van anderhalve vierkante meter. Mijn blik valt hier tussen alles door nog op het dierenkastje. Ja daar liggen ze, de paspoorten, naast het eten, de speeltjes, de kammen en de wormenkuren.

Als we dan allemaal op weg zijn naar de auto (dat is even lopen naar de rand van ons wijkje) overvalt me een ‘in-control’ gevoel. Alles op de rit. Til scheurt de stad door om precies op tijd te parkeren bij de dierenarts.

Binnen rolt het lekker verder. Prikken erin en de weegschaal op. Alledrie zijn ze ruim een coronakilo te zwaar. Dat is echt niks vergeleken met hun baasje. Hoe het komt vraagt de dokter. “Nou, we zijn net een weekendje weg geweest en ik denk dat de buurvrouw iets teveel…. ” Nee. Ik moet er nu echt zelf wat aan gaan doen. Maar hier helpen ze graag mee, speciaal voer met leuke tandenborstels er nog bij. Met drie setjes staan we bij de kassa. Ruby staat daar ook, erachter. Ze heeft vriendschap gesloten met de drie assistenten en noemt dit haar werk. Tegen een hond met hoge smalle oren hoor ik haar adviseren olie in die oren te gieten. Dan komt altijd dezelfde verbazing als het bedrag (door een collega van Ruby) hardop uitgesproken wordt. Ik vind het wel een zoet moment, heerlijk decadent. Til ervaart iets anders. Gelukkig zijn we wel allebei de pinpas vergeten.

2 gedachtes over “300. Tussendoor

  1. Ik ben zo blij met dit soort verhalen. Ik denk vaak dat ik de enige ben, maar Scotty’s baasje zegt, dat ik de enige ben die durft toe te geven dat het niet altijd allemaal zo gladjes loopt. En jij gelukkig ook. Al was de start hoopvol!
    De rekening is ook herkenbaar. En ik zit ook altijd meer op de lijn van Tillie, eerlijk gezegd 🙂 . Goedkopere methode is het gewone voer afwegen en vooral niet iets meer geven. Na 1 overvoerde hond zijn we streng geworden. Bij Scotty werkt het. Bij mezelf nog niet zo. Ik schrijf het ook maar weg onder corona….

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s