128. In afwachting.

We zijn al lang gescheiden van ons campertje. Meestentijds staat hij op de brug, in een prettige garage. Bij ons op de oprit heeft een klus-auto van mijn schoonzus en broer gestaan, met een dicht open dak. We hebben er genietend in gereden. Vanwege het optrekken en het zoeven. Toch fiets ik blij naar de garage om onze bus mee terug te nemen. En in die bus weet ik niet wat mij overkomt. Ook hier wordt gezoefd, zacht, gelijkmatig. Rinkelgeluiden ontbreken nu en ik hobbel niet meer, een stabiel gevoel is ingetreden.

Ik rijd de stad in, voor wat laatste reis-aankopen. Dikke sokken, thermos-kleding, hondenkluiven, douchegel voor zonder douche. “Piep” zegt de bus, wanneer ik de winkel nader, en de rem loslaat. Nog een keer de rem indrukken, en weer volgt een piep. Op de terugweg hetzelfde verhaal. En als Tillie er ’s avonds op trapt, ook. Dus het busje staat nu weer bovenop de brug. Wanneer hij terugkeert, hebben we een middag om in te pakken, een nacht om te slapen.

En dan gaan we. Op die dag draait Europa even goed aan het rad van het weer en komt zo uit op een periode van dalende temperaturen met een lekker buitje erbij, wie weet wat sneeuw. Onze camper heeft slechts een dicht dak, en dat dak is als enige onderdeel de APK goed doorgekomen. Dus alles zit snor. We willen gaan.

Come, we go.

Een gedachte over “128. In afwachting.

Laat een reactie achter op SCOTTY Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s