107. Ik kan het nog

Het wordt een hele drukte om ons busje. Tillie heeft een schare zussen met zangstemmen. Nichtjes, zwagers, iedereen om het kampvuur:

Ricky vraagt wat we in ’s hemelsnaam aan het doen zijn en of er nog er een kansje inzit dat hij er tussenuit knijpen kan. Maar nee, we gaan door tot diep in het donker. Om dan een sublieme nacht in te rollen, moe gezongen, leeg en vol gezongen.

Na wat gebrocand te hebben de volgende ochtend gaat het eindelijk weer over sporten op deze blog. Je kunt hier namelijk een kayak huren. Er blijkt echter te weinig regen gevallen, de rivier te laag; de kayakshop is dicht. Nou no problemo. We gaan het gewoon zwemmend doen.

De bodem is dichtbij, we hebben het over 20 / 30 / 40 centimeter. Zwemmen is het niet. Als krokodillen schuiven we het water door. Op onze buik, handen voor ons uit, tastend. De ronde keien glad van alg. We glijden door bodems vol zeewier. Stenen dammen doen ons gillen als we er tegen aan botsen. Een uur later komen we wat blauwer met wat minder bloed aan, uitgesport. O, wat heb ik het gemist!

2 gedachtes over “107. Ik kan het nog

  1. Het valt ons wel op dat jullie de slechtste plek hebben, zo tussen de geparkeerde auto’s 🙂

    Maar petje af voor al die sportiviteit. Volgende week gaan wij ook. Wij willen ook als krokodillen verstrikt raken in het zeewier! Op naar de volgende activiteit!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s