Kinderen halen, uitpakken, kleding wassen, inpakken, kinderen brengen. Zo loopt het weekend, rent ’t eigenlijk snel voorbij; we zitten zo al weer in de camper. De kinderen een feestperiode tegemoet waar ze veel zin in hebben en wij een jong-bejaardencampertrip, met zijn 3-en nu:

onvoorstelbaar dat Lucius er niet meer bij is 😢.. Onze camperjongen op het dashboard, bij afremmen vast naar de schuifdeur toe, klaar voor het nieuwe. Ons jongste en fitste dier. Wij en de camper zitten vol van hem. En Tarquinius snapt er ook niets van. De eerste dag wil hij niet alleen achterblijven als we uitstappen bij mijn neef en zijn hond. Dat is niets voor Tarquinius, hij blijft het liefst in de camper en nu zit hij bij ons in de tuin, tegen een grote hond zonder kwaad in de zin van zich af te blazen.

Wat helpt is dat het een geweldige vakantie-start is, zo bij mijn lieve neef. Zijn huis en tuin zijn een ongelooflijk kunstwerk en hij repareert, zoals altijd, nog iets aan onze camper. We slapen op zijn oprit.

De volgende dag gaan we verder naar het noorden.

Rechts van deze dijk komt onze camper te staan en links is het zo:

We arriveren bij de Friese wadden. Op een heel klein camperplaatsje met een eettentje erbij. Het is zo’n uithoek dit dorpje Westhoek, dat de horeca alleen in naam bestaat, dus eten we toch tofu aan de campertafel. Wel wordt er in het tentje een boekenclub georganiseerd, waar we voor uitgenodigd worden. We gaan graag. Friezen zijn natuurlijk stug zegt de volksmond, en de monden van de pak ‘m beet 20 aanwezigen moeten inderdaad ook op slot. Want al snel na binnenkomst gaat er een gong waarop iedereen zijn eigen boek pakt en aan het lezen slaat, tot de gong een uur later weer gaan zal. Normaal maak ik me altijd zorgen of ik het wel het goede zeg, niemand kwets, geen verkeerde grap maak; die zorgen kunnen achterwege blijven, om stante pede plaats te maken voor nieuwe: “Hoe kan ik achteloos mijn drankje drinken zonder teveel geluid te maken,  mijn buik borrelt te hard, Til gaapt te luid”. Dus heel vertrouwd de wadden.

En dat vetrouwde gaat nog even door de avond in, na de boekenclub, want hier waar bijna niemand is op deze uitgestrekte wadden, ook niet om de zonsondergang te aanschouwen, zijn de enige mensen naast ons een oud-studiegenoot met haar man; een toevallige ontmoeting. Ze heeft hier een klein huisje op de dijk.

Natuurlijk biedt deze avond genoeg aanleiding om funda er weer bij te pakken, en een leven te fantaseren op een onvermoede en prachtige plek.