339. Vergezicht

Er zijn 6 camperplekken en een zee van ruimte, geen zwermen van wat dan ook. Je zou kunnen denken saai, en Tillie denkt dat ook, maar we boeken toch bij, totdat we ons eerste kind van kamp gaan halen. Voor de katten de beste omgeving, voor Lucius een welkome rust met buitenleven.

We hebben het nog niet geregeld of er komt een grote camper aangezoefd. Het zou toch niet, maar jawel, de plaats direct naast de onze wordt gekozen, binnen de leegheid van het gehele veld, waarbij de schuifdeur met de stoeltjes ervoor tegenover die van ons zal komen te staan, met als extraatje op de voorbank een grote hond.

We waren net ingedut, via het bekende schema: de eerste dagen mountainbiken we een breuk en wandelen we tot hartkloppingen aan toe, gevoed op louter groente en bonen. Tot de dagen volgen van voor de camper zitten, pizza eten en toch iets anders dan anders: saunabezoeken, gratis op deze glamping.

Te zeer ingedut; we kunnen niet eens meer genieten van een geweldige vrouw, die ondanks conventies, pontificaal haar, en onze, plaats bepaalt. Het is gezellig.

Daarbij kunnen we makkelijk langs haar heen kijken om onze grote liefde Lucius zoveel mogelijk aan de gang te zien. Op zijn beurt aanschouwt hij eendjes en muizenholletjes. Hij loopt niet best meer. Om naar de waterkant zo’n 50 meter verderop te komen, heeft hij meerdere pauzes nodig.

Eten en drinken blijven belabberd. Mijn mannetje van de zwarte markt zal gratis een ander middel sturen, mocht er sprake zijn van resistentie. Dat is lief, maar er kan natuurlijk ook sprake zijn van een opspelend lymfoom. In de nacht springt Lucius ons bed op, Tarquinius ligt er al. Lucius heeft koude oortjes en ik leg ‘m op mijn buik, onder de sprei. De volgende ochtend gaan we weer naar huis, al vroeg, om Ruby om 10 uur op te kunnen halen. Maandag gaan we dan 2 weken weg. Hoe zal dat gaan. Is Lucius er dan nog? En zijn medicatie? Wanneer hij op reis sterft brengen we hem thuis. Om half 8 gaat de wekker, Lucius eet niet, maar gaat wel weer op weg naar zijn plekje, traag. Opeens een miauw, een overstrekking, Til gaat naar hem toe, ik neem Lucius op schoot, nog 5 langzame ademhalingen voordat het lieverdje gaat.

Zoekplaatje ^

We brengen hem thuis, Til haalt Ruby, ze huilt en hij krijgt zijn plekje daar waar we Lucius altijd vinden konden, onder de olijfboom.

6 gedachtes over “339. Vergezicht

Plaats een reactie