318. Rennen, vliegen, stilstaan.

Met slaapliedjes die op de achtergrond tingel,-tangelen, bos en duin rondom en een zonnig weekend in het verschiet zijn we (na twee maanden) weer met de camper neergestreken.

Dit is de eerste blog sinds lieve tante Agnes, van Til, er niet meer is. Maar ik doe net van wel. Zij en haar man Frans, onze grote voorbeelden, ook vanwege hun jarenlange avonturen met hun camper. Boven wordt het, zo op mijn leeftijd, steeds drukker: een wereld die in mijn binnenste speelt, zo levendig als wat.

Het mengt goed met het wervelende leven op aarde; al even is er dus een tweede meisje in ons huis. Ze is wat ouder dan Ruby. Ze trekt ons mee de mountainbike-paden over, zo snel als ze is. Rennend blijf ik sowieso ver achter. Al net zo snel gaan haar gedachten, haar woorden. En we bakken met zijn allen brood of taarten, pakken de vliegers, gaan naar de paarden. ’s Avonds zitten Til en ik helemaal stil, bij te komen. Niet zozeer of alleen vanwege de actie, nee, vooral omdat we hopen dat ze het goed hebben, dat we hen kunnen steunen met emoties en worstelingen, dat ze lachen kunnen, ruziën en goedmaken.

En nu in de camper, en net hier etend tussen bomen en andere mensen, weer dat dankbare gevoel over mijn leven. Gewoon om er te zijn, samen, buiten hier of daar, gezond, een huis en een camper en iedereen eromheen.

2 gedachtes over “318. Rennen, vliegen, stilstaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s