279. Worstelen

Til en ik worstelen. Niet Japans hoor of tegen elkaar. Maar in ons zelf, simultaan.

In ons hoofd hebben we de opvoeding van ons pleegkind al gretig uitgekristalliseerd: hoe we structuur brengen in een dag en veiligheid, buitenleven, vals zingen en camperen gaan bieden. Daarbij richten we een kinderkamer in, maken lijsten met wat we nog nodig hebben.

Het weekend breekt aan en het sociale leven weer wat open: met elkaar mountainbikes parkeren naast een terrasje, een pub-quiz op zoom, bellen met familie. Een weekend vol momenten waarop we ons verhaal vertellen over ons mogelijke pleegkind. Er zijn wat haken en ogen. Toekomstige situaties die erg stressvol kunnen zijn en waar we misschien te veel van ondersteboven raken. En onze leeftijd is wellicht toch wat te hoog voor zo’n jong kindje. Misschien is een schoolgaand kind beter. We praten, luisteren en onderzoeken. Er ontwikkelt een idee binnenin, gestoeld op onze eerdere twijfels, dat we het misschien niet gaan doen. Dat het goed is om ons verstand mee te laten spreken, iets wat we ons eigenlijk nooit gebeuren laten. Ons gevoel had de deur al open gezet, voor alle kinderen, in wat voor situatie dan ook, en nu dit: een aanwezig ander en onbekend geluid.

Dan is het maandagochtend, en hebben we contact met de organisatie. We vertellen hoe het zit, met wat meer woorden dan hierboven staan. Dat we het niet weten. We wisselen uit en onderzoeken uitgebreid. Te oud vinden ze ons niet, maar wat vinden jullie zelf; ze begrijpen onze verschillende twijfels, we diepen ze verder uit; er zijn ook andere gezinnen voor dit kindje, daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. We praten verder, we ronden af. Til en ik gaan nog door aan de keukentafel, maar hakken ook een knoop door. We doen het niet?!.. En bellen terug.

Omdat we voor het eerst ons verstand een stoel hebben gegeven, mogen we trots zijn en gaan we ergens appeltaart eten.

Maar we zijn voornamelijk verbaasd over onszelf en verre van opgelucht, willen terugrennen. Als ik bij Janus ben, komt hetzelfde kleine kindje weer naast hem staan. Neus aan neus, en dan draait het om, loopt weg.

4 gedachtes over “279. Worstelen

  1. Is er weer rust bij jullie? Hebben jullie vrede met jullie beslissing? Ik hoop van wel! En als dat zo is, stop dan met redeneren erover! Leef je leven.Carpe diem, je weet wel!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s