270. Schouwspel

Een vreemde gewaarwording was het, gisteren, tijdens het kijken naar het debat over de corona-aanpak. Mijn vragen over het beleid in mijn vorige blog, mijn angsten over Italiaanse en Spaanse toestanden op onze eigen ic’s, weerspiegelden zich in partijen die ik onmogelijk aan mezelf kon koppelen, laat staan wílde. Als ik dat van te voren geweten had, zou ik natuurlijk nooit het lef hebben gehad om mijn mening te verkondigen. Want ik ben wel sportief en camperaar, maar durfal maar tot mijn 13e of 14e jaar.

Wat kunnen de kamerleden lang vergaderen. Weinig to the point; ontwijking van het geven van een antwoord behoort natuurlijk tot de politieke folklore. Nu kon ik het een middag lang volgen. Ik vond het ook mooi. De verschillende rollen: aanvallers met te luide toon (Wilders(:alleen voor kappers geen lock-down!)) en Baudet), wanna-be-premier + tearjerker (Klaver), welbespraakte vriendelijke verbinder die meer verdienen zou (Asscher), de sterke en kwetsbare echte leider (Rutte).

En ik hoor de inhoud allemaal. De meeste fractie-voorzitters staan achter de gevolgde koers, van verstandig zijn, van rustig aan, van we zijn in-control. En ik wil me vlijen tegen die sterke schouders, maar mijn angst blijft toch. Dat de piek eerder valt, en hoger gaat dan de politiek verwacht. En dat de bescherming voor de zorgverleners te weinig aanwezig is, teveel slachtoffers, te laat ingegrepen. Nou ja, Italië en Spanje. Dus, excuses, eigenlijk is mijn blog hetzelfde als gister.

2 gedachtes over “270. Schouwspel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s