172. Als een wonder

Het was een afternoon als alle andere. Clandestien en stilletjes op de bank:

Warm binnen de vogels kijkend, de soorten tellend, babbbelend:

Tot een aanzwellend gedonder ze stil legt. Nekjes gestrekt, oren gespitst. Er komen koplampen, als vanouds, de bocht omgescheurd, het is niet waar!

Kom, onze koffers, neem jij de olifant mee! We gaan.

2 gedachtes over “172. Als een wonder

Geef een reactie op Carola Reactie annuleren