120. Geen bereik

Omdat de badkamer de keuken is én de woonkamer, staan we ’s ochtends één voor één op. Hoe die dingen allemaal werken in onze camper kunnen we goed ervaren nu, ter voorbereiding op onze reis straks. Eigenlijk, eerlijk, is het verschrikkelijk, ontdekken we. We zijn onze spullen vaak kwijt. Omdat we ze rondom ons neerleggen. En er binnen een dag verschillende stapels verrijzen die uit kussens, kleding, een borstel, boek, elastiekje, etc. bestaan. Overal kattenkorrels, die laten zich zo makkelijk niet vangen. Willen douchen heb ik naast me neergelegd op een stapel. En wat er echt nog bijhoort is stoten, dat gaat zo’n beetje de dag door. Bij het oprapen van iets wat van een stapel valt, hoofd tegen de tafel; tegen een kastje met een knie, tegen elkaar, tegen de open emmer met dierenbrokjes. Je zou er natuurlijk een slapstick van maken kunnen, maar díe bui moet je ook maar net allebei hebben. Hiernaast heeft Tillie mijn verkoudheid er bijgenomen. En dan is het nog maar de vroege ochtend.

Eruit! Op pad. Vandaag is dat naar een prachtig bos met klooster. En heel veel gebak en gezelligheid, voor we afscheid nemen van Tillie’s vriend en zijn familie.

Dan gaan we op weg naar een volgende slaapplaats. Deze keer in the middle of nowhere. Eindelijk eens in de vrije natuur, diep in een bos, een verboden toegangspad af. De route leidt ons door storm, regen, bliksem, de Duitse radiomevrouw maant ons tot stoppen op een P. We luisteren niet. We komen bij de Moezel, slaan een zanderig bergpad in, fout, achteruit terug. Tot we goed gaan, het verboden pad in, en aankomen, tegen half 8. De dieren kunnen eruit, vieren feest.

En komen weer terug om te eten. Dat zijn helden, zo goed als ze reizen! Onze bui van deze ochtend bestaat ook allang niet meer. Niets knusser dan samen in dit superklein en warm huisje, middenin het mooie bos. Soms tikt er zachtjes regen, schemerlampen aan. Douchen hoeft helemaal niet altijd en rommel is gezellig. De controle wat losser.

Dat loslaten lukt natuurlijk niet: jee wat spannend in zo’n bos. Want hoe gaat dat nu in detectives?!. Tillie kijkt ze ook, maar vergeet ze denk ik, want ze is alleen maar gelukkig in ons huisje. Ook als er een auto langskomt! Wat doet ie hier, zo diep in het bos? Later hoor ik buiten lachen, en nu is Tillie ook een beetje onder de indruk. Ik moet mij stil houden tenminste. “Nee!” fluistert ze, “ik ben helemaal niet bang!” Mooi! Later komt er nog eens een auto. De slaap wint, en is heel goed. Wat een rust hier.

De volgende ochtend wandelen we met de dieren, zonlicht door de bomen. We hebben geen bereik dus de katjes zijn zonder gps. Het hoeft ook niet, ze gaan waar wij gaan. Nu het goed licht is, zien we dat we dichtbij een openbare weg staan! Een weg die ons makkelijk naar de Moezel brengt. We staan dus niet zo diep in het bos! En de clandestiene weg van gister? Overbodig, maar verrijkend.

Nog even een impressie:

3 gedachtes over “120. Geen bereik

  1. Ik vind het wel een slapstick hoor. Maar misschien omdat ik niet in de camper zit. Alle dieren mee, dat vind ik echt zo leuk.

    Mijn vrouwtje is al tijden geïnspireerd door jullie. Voor morgen heeft ze ook een camper geregeld voor zichzelf. Een gele. Met rode en blauwe strepen 😁. Ik wou dat ik mee mocht, jullie filmpje is zo leuk. Maar goed, ik heb ook genoeg meegemaakt deze vakantie. Daar ben ik voorlopig niet over over uit verteld….

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s