93. Eigen baas

Vandaag kwam ik een Amsterdamse tegen, hier in het dorp. Eentje die ik nog kende van vroeger! Ze heeft hier een sportclubje opgezet, al lang geleden. Helemaal speciaal voor vrouwen. Ik was juist van plan het sporten in de vakantie achter me te laten, en misschien daarna ook nog wel wat. Ik heb zelfs de ondertitel SPORT van deze site verwijderd. Gelukkig heb ik mijn sportkleding nog. Vroeger stopte ik elke avond met roken. Dan hield ik mijn overgebleven sigaretten onder de kraan, waarna ik ze verkruimelde (omdat ik ze anders weer op ging warmen in de magnetron). De aansteker verdronk ik ook. Op weg naar mijn werk, de volgende ochtend, schafte ik weer een nieuwe set aan. Maar goed, de sportkleren heb ik dus nog, ik ga er weer voor.

Ik heb vandaag hard gesjouwd met de post. Sommige weken krijgen alle bedrijven op mijn route dikke folders van verschillende groothandels in voedingsproducten. Het Chinese restaurant bijvoorbeeld, voor hun sambal. En de sportkantines voor hun frikadellen en de emmers satésaus . Bed & breakfasts, voor hun jammetjes. Dan heb je het wel zo’n beetje, zou je denken. Maar het blijkt dat veel mensen een eigen bedrijf hebben. Op het eerste gezicht zie je dat helemaal niet aan het huis af. Maar de folders worden bezorgd bij natuurlijk genezers, coaches, webshops, belastingadviseurs, of bij mezelf: paardencoach in ruste, voor, ja voor wat, zoveel groene thee en wortelen is ook niet meer gezond. Maar het geeft me werk, dat wel.

Soms ook gevaarlijk werk. Mijn collega is door een hond op mijn route de huisartsenpost in gebeten. Terwijl hij mij verzekerd heeft dat alle honden in de wijk naar zijn pijpen dansten. En er dus wel doorheen gehapt hebben. Bezorgen bij het betreffende huis is spannend. Ik sluip er heen, controleer de hekken (altijd open), en ben heeel stil. Dan komt het moment dat er een kraai gaat schreeuwen, of er een voorbijganger roept: “Ha postbode, je bent er maar druk mee!” gevolgd door: “O, o, sorry, ik wilde je niet laten schrikken!”. De hond heb ik nog nooit gezien. Een andere zie ik vaak. Achter een hek. Hij wil me verscheuren, maar zijn baasje weet dat niet. Als zijn baasje mij ziet, wil hij het hek openen om de post aan te nemen. De herder ziet het ook wel zitten. Maar ik sommeer het baasje de boel dicht te laten. Dat vindt dat baasje zó moeilijk. Hij wil het liefst niet naar me luisteren. Soms zie ik hen ook wanneer ik Ricky uitlaat. De herder is niet meer te houden, grommen en trekken en blaffen. Ricky laat zich dat echt niet gebeuren, kom op zeg, in de aanval! Ik voel me beschermd zo, maar wil er toch omheen. Dat gaat niet: de meneer staat met zijn woeste hond in het midden van het pad, en blijft daar. “Wat nu?”, vraag ik. “Nou, hij wil even snuffelen”, zegt t baasje.

Als ik mijn folder van de sligro inkijk, kom ik een containertje tegen met hondenbrokken. Het kan zijn dat de chinees dat ook afneemt (of was dat vroeger); ik doe het zeker. Dan moet Ricky wel een paar keer reincarneren om er doorheen te komen, maar eigenlijk koop ik het uit zelfbehoud, neem het mee de posttassen in. Wat over is na mijn loopbaan kan dus altijd nog onder de kraan.

2 gedachtes over “93. Eigen baas

  1. Sigaretten onder de kraan, prima. Mijn vrouwtje gooit een zak snoep of chips bij halverwege spijt ook nooit in het zakje weg, maar los in de vuilnisbak. Just in case 😀 . Maar brokken? Heb je daar nu een hondenvriend voor in de bloei van zijn leven? De dag dat ik hier sompige hondenbrokken voorbij zie komen ontvriend ik je ! 😀

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s