288. Eerste stap

Natuurlijk zat de week voor de plaatsing net bomvol. Geen streepje vrij. En Tille was ook nog jarig. We moesten wat af gaan zeggen. Dus we hebben Til nog een jaar 48 gehouden. Vooruit, dat vond ze voor één keer, gezien de omstandigheden, goed. Zolang haar twee feesten maar doorgingen.

Zo konden we het oplossen. En hebben we tussendoor, tegen een nacht aan, een roze ikea kinderkledingkast, met deurdrangers, in elkaar gezet. Iets van Ikea in elkaar zetten levert problemen op, stress, weet iedereen. Ja hoor, nu weer. Want waarom verkopen ze geen gele of groene, genderneutrale, deuren? Waarom worden we zo gedwongen iets roze in elkaar te zetten? Met drangers tegen het harde dichtklappen! Die blauwe hadden geen drangers. Jongens mogen lekker hun kastdeur met een klap dichtsmijten. We worden steeds bozer; we kopen d’r niks meer! Dat ikea keukentje halen we wel van marktplaats. Als we uitgeruzied zijn draperen we nog even de my little pony’s rond het prinsessen-kasteeltje en zijn we gereed! Voor hoog bezoek.

Ze stapt ferm haar nieuwe huis binnen voor een eerste afspraak. Ze schrikt een beetje: “Nee toch, is hier ook al duplo?!” Dan ziet ze het keukentje en gaat ze gelijk aan de slag. Al het speelgoed wordt geïnspecteerd. Ik ben met het meisje bezig, Tillie praat met de pleegmoeder waar ze nu nog woont en met de pleegzorgmedewerkster. Als het meisje klaar is met het speelgoed stapt ze op Til af: “Of ze een kopje thee lust?” In één adem gaat ze door: “Jij bent toch een mama?” “En jij niet,” zegt ze tegen de pleegzorgmedewerkster, die ze goed kent. In feite is het precies andersom, maar heeft ze het toch bij het rechte eind: Til gaat voor haar zorgen.

Als het meisje Til uitgecheckt heeft, zijn we klaar om naar boven te gaan. Eerst worden we ontvangen door een comité van welkomst:

Met haar kamer is ze snel klaar. Geen interesse in poppen, little pony’s en roze kasten. Maar wel in de pick-up met lp’s in de kamer ernaast, in de klei, puzzels en wat er allemaal te zien valt. Ze wil alles graag aanraken, openen, er mee spelen en weer door. Ze houdt zeer goed in de gaten of het wel mag, of ze niet iets verkeerd doet. Ze mag alles verkeerd doen, dan nog is het goed. Ik hoop dat ze dat heel snel gaat voelen.

Als het tijd is om afscheid te nemen, zegt ze: “Straks.” Want ze moet de koelkast nog even openen. Zodat ze kan zien in wat voor cuisine ze straks terechtkomt. Door de groentes heen is er weinig te ontwaren. “Paprika,” klinkt het. Ze laat niet blijken wat ze daar van vindt. Ik zelf zou wel schrikken in haar situatie. De inspectie-ronde heeft ze zeer goed aangepakt, ze weet zo een beetje wat de volwassenen om haar heen voor haar besloten hebben, waar ze terecht gaat komen.

Wij zijn gelijk om. Wat een lief, dapper en gezellig meisje. Tot gauw!

.

4 gedachtes over “288. Eerste stap

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s