30. Koelbloedig en zweten.

Recapitulerend kan ik zeggen dat onze vakantie enerverend is geweest. Neem nu de afgelopen twee dagen. Hoe we hand in hand lange dagen de bergen doorgetrokken zijn. Eerst gaat Tillie nog voorop. Ze heeft haast. We lopen in de zon, om ons heen de regenwolken, donker. Die wil ze voor zijn, de puntjes op ons sportprogramma zettend. We hollen over de kale rode bergen. We schuilen tegen elkaar en onder een kiezelsteen. Meestal bereiken we de zon.

Het kustpad van Lanzarote vertoont enige problematiek. Het is zo breed als een voet en ligt schuin op de steile helling. In de diepte zee, rotsen, dal. In de lucht de wind, zes doet ie. Ik niet, ik neem het paadje op handen en voeten, haal eruit wat er in zit. Mijn lichaam hel ik gelijk aan de bergwand. Er is geen sprietje om me aan vast te grijpen en ik moet iets. Een bocht, de wind valt weg: “Tillieeee!!!” Met geitensprongetjes komt ze terug, ik grijp haar uitgestoken hand. Gered! Ik struikel, nu kan het. We gaan verder, voetje voor voetje, de handen blauw van het knijpen. In de avond hebben de naweeën zich uitgebreid tot de bank, die aan de hoge kant voelt.

Dan is er nog één dingetje. We moeten de berg af, naar het vliegveld, in het donker, door de haarspelden. Dat houdt mij wakker. Tillie heeft er zin in. “Doe je wel de grote lichten aan, Til?” “Als er geen tegenliggers komen wel”, helpt ze me. “Doe je rustig aan, wil je 20 rijden, je remmen gebruiken?” Ze lacht zachtjes, het gaat haar wat te ver, en te traag. Bergen nemen is háár sport. Harder dan mag, zoeven we de volgende, vroege, ochtend door het parcours. Ik licht de borden met cijfertjes luidkeelstoe, maar we zijn er al voorbij, fluweel de bochtjes gedraaid, te vroeg op het vliegveld aangekomen. Hier stoppen mijn problems. Vliegen vind ik geen punt. Dit is voorlopig echter het laatste vliegtuig. Deze week halen we ons campertje naar huis, starten we ene Portugese taalcursus, en ga ik in hoogtevreestherapie.

Een gedachte over “30. Koelbloedig en zweten.

  1. Ik dacht eerst dat Tilly een hond moest zijn, zo snel, atletisch, beweeglijk, zo dapper, en niet de ladder opklimmend, dat kan geen mens zijn :-0 . Maar ze bestaan dus, dit soort übermenschen 😛 Op die ladder na dan, da’s drukt de puntentelling…

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s